45. Lange schaduwen in het gele gras

 

Lianne liep het park uit en draaide de residentiewijk in. De huizen hier waren groot, indrukwekkend, lagen ver van de weg af, omheind, met achter deze omheining een kronkelend pad tussen struiken en bomen door naar het huis. De volle bomen strooiden rijke schaduwplekken om zich heen, die een verkoelende aanblik gaven en een schuilplek waren uit de verzengende zon. 

Met de warmte op zich had zij geen probleem. Anders dan in Nederland was de warmte in Mexico aangenaam. Dat kwam omdat de luchtvochtigheid in dit land lager was, beweerden de mensen die een paar miljoen euros aan instrumenten in de lucht hadden hangen en nog steeds niet een juiste weersvoorspelling konden geven. 

Bij het hek van éen van de huizen bleef ze staan. Naar een nummer zoeken had geen zin. Mensen in residentiële wijken gingen er vanuit, dat je wist bij wie je op bezoek kwam. Zo niet dan had je hier niets te zoeken. 

Ze belde aan en keek naar de wolkenloze lucht. Iemand die aan de andere kant van de bel door de camera keek wie de beller was, zou louter haar keel zien en de onderkant van haar kin. Met een bzzzz werd het hek van het slot gehaald. Ze duwde het verder open en liep het pad op. Achter haar klengde het ijzeren hek terug in het slot.

Het was waar: de schaduw onder de bomen was verkwikkend. Na een flinke wandeling naderde ze het huis. Het was groot met veel balkonnetjes waarboven plafond ventilatoren hingen, en een ruime veranda voor het huis. De deur naar het huis stond open, de schuifdeur met horgaas ervoor was dicht.

Op de veranda hing een been uit de hangmat. Dit been slingerde zachtjes heen en weer op de maat van een onhoorbaar melodietje. Ze nam de twee traptreden naar de veranda en hoorde een stem zeggen:

‘Welkom, mevrouw Boorman.’ Ze knikte naar de hangmat en bleef staan. ‘Ik had u eerder verwacht.’

‘Ik ook. Maar er kwam iets tussen.’

De vrouw richtte zich op en sprong behendig op de vloer. Het was te zien dat zij dit vaker had gedaan.

Dit was de eerste keer dat Lianne Floor Pluven in levende lijve zag. Voor iemand die gecremeerd was, zag ze er goed uit. Ondanks dat de ogen voor haar een vermoeide uitdrukking hadden, keken ze haar met een heldere blik aan.

‘Kan ik u iets te drinken aanbieden?’, vroeg Floor aan haar.

‘Graag.’

‘Ik zal iets verfrissend halen. Met deze warmte kunt u dat wel gebruiken.’

Lianne ging zitten en keek om zich heen, alles in zich opnemend. Dit was een gewoonte die ze nooit zou verliezen, hoe oud ze ook werd.

Achteruit leunend in de makkelijke stoel voelde ze haar ledematen ontspannen. Er was weinig buitengeluid. Soms een knetterend brommertje van een paar straten verderop of een passerende auto. Nu ook in Mexico Stad veel hybride autos reden, vooral in buurten als deze, was het autogebrom niet luider dan dat van een passerende koelkast die was aangeslagen.

Floor zette een dienblad op tafel waarop een karaf stond en twee glazen met ijsblokjes erin.

‘Ik hoop dat u van munt houdt’, zei ze, een glas volschenkend. ‘Dat is het prettigst drinken op een warme dag.’

‘Volgens mij heb je hier alleen maar warme dagen.’

‘Nah, het wil nog weleens spoken hier. Maar wat warmte betreft, hebben we hier niet te klagen.’ Floor hield het glas naar haar op voordat ze een slok nam. ‘Ik ben blij u eindelijk eens te kunnen zien.’

‘Evenzo. U heeft nogal een druk jaar achter de rug.’

‘Ik?’ Floor’s verbazing was een oprechte. ‘Ik heb veel geschreven, inderdaad, maar ben verder zelden het huis uit geweest. Een enkele keer Marquelia bezocht om de zee te zien. Ik raad u aan Marquelia te bezoeken. Het is een redelijk onontdekt oord door toeristen, maar hoe lang dat duurt... Het heeft een lekker nachtleven dus als dat uw ding is, gaat uw gang. Het is gelukkig bij lange na geen Costa del watdanook.’ Ze trok een voetenbankje erbij en maakte het zichzelf gemakkelijk. ’Maar ik vermoed dat u mij niet heeft opgezocht om toeristische tips uit te wisselen.’

‘Dat klopt. Ik zou graag willen weten waarom u uw familie heeft uitgemoord’, zei Lianne zonder omwegen.

‘Ik?’ Floor lachte luid, niet overdreven, wel vrolijk. ‘Mijn hemel. Met deze opmerking piest u duidelijk naast de pot. Sinds ik in Mexico ben beland, heb ik geen voet buiten de grens gezet. Waarom zou ik ook? Hier is alles wat mijn leven aangenaam maakt. En, voor zover ik het internet nieuws mag geloven, is er iemand berecht voor deze daden. Jammer, want ik had graag een bedankje willen sturen.’

‘Ik heb twijfels of de juiste is vastgezet.’

Floor haalde de schouders op. 

‘Is dat uw probleem nu u met pensioen bent?’

Een wind die lauw begon en onder de bomen verkoeling vond, dreef over de veranda heen. Pas toen Lianne het langs haar lichaam voelde gaan, merkte ze hoezeer ze transpireerde: van het lopen, van de warmte, van de koude muntdrank.

‘Ik wil mijn loopbaan niet eindigen met een misser. Dat voelt niet goed’, zei ze tegen Floor. ‘Als ik uw paspoort bekijk, wat krijg ik dan te zien?’

‘Vooraleerst krijgt u een Mexicaans paspoort te zien omdat ik het staatsburgerschap van Mexico heb aangenomen. Als u zoekt naar stempeltjes van het in- en uitreizen via MEX of paraafjes van douanebeambten, moet ik u helaas teleurstellen. Zoals ik al zei, ben ik het land bijna twee jaar geleden binnen gekomen en heb geen lust dit ooit weer te verlaten.’

‘Ik zal dus moeten aannemen dat Vita Hartman dit helemaal in d’r eentje heeft bekokstoofd?’

‘Het is niet anders.’

‘Een vriendin van haar zei ooit eens tegen mij, dat Vita een arm schaap is die geen mensen kan vermoorden.’

‘Wijze woorden voor wie haar niet kent...’ Floor zette haar glas op tafel en veegde haar vingers tegen elkaar om de condens weg te krijgen ‘...ware het niet voor het feit dat ze pogingen heeft gedaan mij om te brengen.’

Met een snelle draai van het hoofd keek Lianne naar haar. Aan Floor’s gezichtsuitdrukking was niets te zien, geen angst bij het terugdenken eraan, geen woede, louter onverschilligheid was eruit te lezen.

‘Oh, daar heeft ze u uiteraard niets van verteld?’, concludeerde de schrijfster terecht. ‘Hoe kenmerkend schijnheilig van haar. Weet je: als je een hondje van de straat redt, krijg je er wat genegenheid voor terug: een kwispelend staartje, een likje over de wang. Doe je hetzelfde met een mens dan wordt zo’n zelfde verwachting nooit waargemaakt. Dank je, Ximena’, zei ze tegen de vrouw die een schaal neerzette met hapjes en in driehoekjes gesneden broodjes. ‘Neem gerust iets te eten, mevrouw Boorman. Daar staat het voor.’

Er was patisserie tussen met een korstje dat haar aan bladerdeeg deed denken. Ze was dol op bladerdeeg. Jamareon was goed in het maken van gevulde bladerdeeg envelopjes. Ze nam een hap en kraakte door het deeg heen in een zoete nog warme vulling.

‘Zo, lekker’, complimenteerde ze. Zou ze niet beter weten dan kon ze dit bezoek beschouwen als zomaar in het buitenland bij een landgenote langsgaan. Echter, zoals de zaken er nu voorstonden, wilde ze dingen te weten komen. ‘Ze wilde u ombrengen?’, vroeg ze toen.

‘Ombrengen door antivries in m’n drankje doen. In Nederland heeft iedereen wel een bodempje antivries in huis voor de auto. Toen mijn lieftallige vriendin verliefd werd op een ander, was ik degene die haar in de weg zat. Ze wilde niet mij, maar wel mijn geld, zoals ze ook niet mij wilde verlaten maar wel die ander wilde. Van mij weggaan zou haar geen geld opbrengen en als het een keuze wordt tussen liefde of geld, kiest zij altijd het geld.’

Floor nam een slokje van haar thee en bleef het kopje vasthouden, heen en weer rollend tussen haar handen. Tersluiks keek ze naar Lianne die op haar beurt de lekkernijen bekeek, overwegend om er nog eentje te nemen.

Lianne was een vrouw op leeftijd, maar zag er niet uit als iemand die de zestig was gepasseerd. Daarnaast had zij een uitstraling die vastberadenheid uitsprak, een aura die geen domheid om zich heen wenste te hebben. Vooral dat laatste kon Floor waarderen. Zelf hield zij ook niet van domme mensen.

‘De makkelijkste middenweg was antivries in mijn drankje doen’, vervolgde ze, ‘en mij dan in de gaten houden of ik eraan onderdoor ging. Het is waarschijnlijk een hobby van haar, kijken naar mensen die liggen te creperen voordat ze het leven laten. Ze had er alleen geen rekening mee gehouden, dat ik schrijfster ben van misdaadromans en over alle soorten gif heb gelezen. Ik hou van een drankje, dat geef ik graag toe. Of laat ik het zo zeggen: ik hield ervan. Ik drink geen alcoholische dranken meer. Mijn maag kan het niet meer hebben na de geneugten van de antivries.’

Ze dronk haar thee op en zette het kopje terug met een tinkeltje op de schotel. 

‘Heeft u tijd? Dan gaan we even een paar jaar terug. Als schrijfster breng ik veel tijd alleen door. Ik dronk dan ook wel eens wodka-sinas met een paar druppels angostura om mijn gedachten aan de gang te brengen, die dan een hele eigen weg zochten, en vervolgens spetterden er duizendeneen ideetjes aan de lopende band uit. Als ik voor mezelf een drankje maakte, had ik nergens last van. Zodra ik een drankje dronk die door Vita was gemaakt, voelde ik me slecht worden. Op een gegeven moment heb ik cameratjes laten ophangen op strategische plekken in de woonkamer. Ze zijn verdomd makkelijk, dat soort hebbedingetjes. Alleen als je weet dat ze er zijn, zie je ze. Kent u die?’

‘Het klinkt een beetje als James Bond’, antwoordde Lianne knikkend. ‘Ik ben meer eentje van de Agatha Christie school met logisch denken en niet schieten.’

‘Droeg u een wapen?’

‘Nooit. Dat is geen principe kwestie. Ik vond die dingen onhandig om mee te zeulen.’ Lianne pakte het bord en hield het voor Floor op, nam daarna zelf ook nog eentje. ’Maar ga verder’, zei ze.

‘Waar was ik… Die cameras heb ik laten ophangen om mijn vermoeden te bevestigen. Het is vreemd dat ik zelfs in deze situatie hoopte dat ik het mis had, dat mijn maagproblemen te wijten waren aan iets natuurlijks. Volgens mij wil een normaal denkend mens nooit het bed delen met iemand van wie men vermoedt dat diegene jou wil ombrengen.’

Ze zuchtte diep en ging rechtop zitten. Op die manier was haar maag minder ineen gedrukt en daarmee minder gevoelig.

‘Via de opnames kon ik zo precies zien dat ze in het flesje angostura bitters antivries deed van een hoeveelheid waarmee je drie zware winters mee door kan komen. Toen ik ziek werd, lees hier “ziek” tussen aanhalingstekens, stelde Vita voor om op vakantie te gaan om bij te kunnen komen. Ik had te hard gewerkt en bla bla bla waardoor ik me slecht voelde, praatte zij me aan. Haar suggestie zette mij aan het denken. De roman waaraan ik bezig was, ging over een zus die haar broer ombracht. Ik zat een beetje vast hoe dit verder kon gaan. Door alles wat ik met Vita meemaakte, kwam er ineens een gedachte in mij op hoe ik het verhaal beter kon maken.’

‘Van die roman, bedoelt u?’

‘Inderdaad. Als je misdaadromans schrijft, gaat dat hoofd nog wel eens een kant op die de meeste mensen liever niet bewandelen. Ik vermoed dat u als rechercheur zijnde ook de nodige kronkels in uw gedachtengang heeft vanwege uw werk.’

‘Ik heb zo m’n momenten’, zei Lianne droog waarop Floor een evenzo droog lachje liet horen.

‘Ik had een plan gemaakt en kon het zo draaien en keren dat het uiteindelijk Vita was die voorstelde naar Mexico te gaan. Het toeval wil, dat ik daar twee vriendinnen heb wonen.’

‘Van wie eentje arts is’, vulde Lianne aan.

‘Van wie eentje arts is’, herhaalde Floor. ‘Vraagje: bent u bekend met de term “Johatsu”? Nee? Dat is een Japanse uitdrukking die refereert aan mensen die stilletjes willen verdwijnen uit het leven vanwege stress of familie problematiek, dat soort zaken. In Japan hebben ze daar verhuizers voor, nachtverhuizers, die iemand helpen verdwijnen zonder een spoor achter te laten. Op die manier kun je elders het leven hernieuwd opbouwen zonder alle sores van voorheen. Het is een soort reïncarnatie waarvoor je niet dood hoeft te gaan.’

‘En dat is waar jij voor het geopteerd’, concludeerde Lianne.

‘Dat is een correcte aanname van je.’

Ze waren heel gemakkelijk van de beleefdheidsvorm naar de alledaagse omgangsvorm overgestapt.

‘Maar waarom jezelf doodverklaren?’, vroeg Lianne. ‘Een simpele scheiding van wegen tussen jou en Vita was een stuk makkelijker geweest.’

‘Makkelijker… Zeker wel. Maar waar zit het spel in zoiets alledaags? Dat is te saai en niets voor mij. Ook van Johatsu heb ik uiteindelijk af gezien. Bij simpelweg alleen te verdwijnen zou ik na zeven jaar doodverklaard worden en mijn geld, of wat er dan nog van over was, zou in de zakken verdwijnen van lui die er volstrekt geen recht op hadden. En dat verdomde ik. Ik heb hard genoeg gewerkt om dit geld te verdienen en schrijf ook nu nog veel. Je moet eens zien hoeveel werken van mij Wouter postuum gaat uitgeven. Je kent Wouter, hoorde ik.’

‘Dat klopt.’

‘Samen met hem heb ik dit plan uitgedacht, mijn overlijden in Mexico. Wouter is éen van de weinige mensen op deze aarde die ik volledig vertrouw, net zoals mijn twee vriendinnen hier. Het simpele is: jezelf dood verklaren is geen strafbaar feit. Ik was toch niet van plan geld aan m’n familie uit te delen en Vita zou louter een toelage krijgen waarvan ze kon rondkomen maar meer ook niet. Luxueuze tripjes naar oorden zoals Mexico, bijvoorbeeld, daar moest ze voor werken. Lang voor werken.’

‘Waarom heb je haar niet volledig uit jouw testament gelaten?’

‘Omdat ik reuze benieuwd was wat zij zou gaan doen, hoe ze haar leven zou aanpakken, zou herpakken. Ze is te dom voor woorden. Dat gezegd hebbende, was ze wel heel slim om mij in te palmen. Het duurde even voordat ik doorhad waar ze mee bezig was. In het begin was het werkelijk leuk tussen ons, dat geef ik toe, maar Vita is zo’n mens dat constante aandacht nodig heeft. Waarschijnlijk krijg ze daar genoeg van in de gevangenis’, vulde ze met een lachje aan.

Het viel stil tussen hen. Floor was uitgeput van het vele praten. Na de antivries aanvallen was haar lichaam nooit meer de oude geworden.

‘De dokter die jou hier onderzocht…’, herpakte Lianne het gesprek.

‘Dat was éen van de vriendinnen’, vulde Floor aan. ‘Zoals je al zei, is zij arts, dierenarts.’

‘En het crematie materiaal?’

‘Er worden hier zoveel dieren aangereden. Ik denk dat ik deels haai was en deels tapir. Jammer, ik hou van tapirs. Wondermooie dieren. Anderzijds is het toch een fijn gevoel dat zo’n mooi dier mij in mijn zucht naar deze vorm van Johatsu heeft geholpen.’ Ze stond op en hield zich overeind aan de achterkant van haar stoel. ‘Meer ga ik niet redden vandaag’, zei ze. ‘Ik moet gaan liggen, de zon opzoeken. Daar knap ik meestal van op.’

Lianne knikte en stond eveneens op. Het verhaal was onaf en er waren nog teveel vragen waarmee ze bleef zitten. Ze kon, echter, niet verlangen dat haar gastvrouw haar te woord bleef staan in de staat zoals zij nu was. Ze stak haar hand uit en toen Floor deze schudde, zei ze:

‘Dank je voor jouw openhartigheid. Je zult vast niet alles hebben kunnen vertellen, maar je hebt een paar gaten gevuld die ik over deze zaak had.’

‘Dat is fijn om te horen. Dankjewel dat je bent langsgeweest om mijn kant van het alles aan te horen. Hoe kwam je erachter dat ik me nog onder de levenden bevond?’

Ze liepen met elkaar mee naar het hek.

‘Die moorden waren zo onnozel, waarmee ik bedoel... uhm, nutteloos. Nutteloos maar ook heel secuur uitgevoerd. Ik dacht dat daar een inventief brein achter moest zitten. En de enige die inventief genoeg was om haar broers en zus op deze manier om te brengen, was degene die als eerste was overleden.’ Ze maakte haakjes met haar vingers voor het laatste woord. ‘Wat ik alleen niet snap, is het waarom ervan.’

‘Zou je dat niet aan Vita moeten vragen?’

‘Die zegt geen woord. Ze heeft nooit toegegeven dat zij de dader is.’

‘Nee, zoals ze ook nooit zal toegeven dat ze mij heeft geprobeerd om te brengen. Overigens heb ik nog steeds camerabeelden waarop te zien is dat ze met mijn drankje prutste. Dus als je twijfelt aan mijn verhaal, kan ik ze naar jou doormailen.’

‘Ik twijfel niet maar zou ze wel willen zien. Nog éen ding…’ ze legde een hand rond Floor’s onderarm ‘…heb je enig gevoel bij de moorden op jouw broers en zus?’

‘Natuurlijk: gerechtigheid.’

‘Gerechtigheid?', herhaalde Lianne. 'Wat hebben zij misdaan dat jij dit zo makkelijk als gerechtigheid bestempelt?’

Ze stonden in de schaduw van de grote jasmijnstruik die tussen twee bomen was geplant en een verleidelijke aroma verspreidde. Floor kende deze zachte geur sinds ze in Mexico woonde. Vanaf het voorjaar tot laat in de zomer was heel de tuin hiermee gevuld. 

Ze ging zitten op het bankje onder de struik. Lianne volgde haar voorbeeld. De dichte bladergroei strooide gevlokte schaduwdrupjes over hen heen. 

‘Zoals jij ben ik ooit eens veertien geweest’, begon Floor, ‘en zoals bij jou ligt dat een flink aantal jaartjes achter me. Mijn vader was juist overleden en mijn moeder was flink in de war. Dat arme mens was net begin vijftig en op die leeftijd je man te moeten verliezen, terwijl zij samen plannen hadden om nog veel leuke dingen met elkaar te doen, kwam ontzettend hard bij haar binnen. Ook bij mij. Het overlijden van mijn vader was de eerste keer dat ik met de dood te maken kreeg en dat viel mij zwaar. Ik was dol op die man en voor mij was hij onoverwinnelijk. Hij had altijd aandacht voor me, niets was ooit teveel. Hoewel hij twee baantjes had om het huishouden draaiende te houden, nam hij altijd de tijd voor zijn kinderen. Hij was een heel lief mens.’

Ze dacht terug aan de man met die open blik waarmee hij haar vol aandacht aankeek als ze iets warrigs vertelde over wat zij als meisje op school had meegemaakt. Later gaf niemand haar meer die onverdeelde aandacht die zij van haar vader had gekregen. Tot voor kort. 

Ze draaide haar hoofd naar Lianne en zei: 

‘Wat ik na zijn overlijden erg vond, is dat ik nooit als volwassene met hem heb kunnen praten. Hij zou zo trots op zijn dochter zijn geweest, wat zij had bereikt, de stempel die ze heeft gezet… Ja, eeuwig jammer. Ik heb hem ook nooit kunnen vertellen dat ik van vrouwen hield. Mijn vader zou dat begrepen hebben, zoals mijn moeder dat deed. Voor mensen van die generatie waren zij heel vooruitstrevend. Ik stel me zo voor dat mijn vader grapjes over mijn sexuele voorkeur gemaakt zou hebben, je kent ze wel: van die tenenkrommende papa-grapjes waarom je toch moet grinniken.’ 

Ze keek naar het bladerdak van de twee bomen aan weerszijden van de jasmijnstruik. Hun takken ontmoetten elkaar boven de struik. Desondanks bleef de jasmijn weelderig groeien en stond elk jaar in bloei. Dit was zoals het haarzelf in het leven was vergaan: ondanks alle schaduwen die erover waren gevallen, was ze doorgegaan, had ze zich door het leven heengeklauwd en bereikt wat ze wilde.

‘Linda was mijn eerste vriendinnetje, een meisje uit mijn klas. We waren beiden veertien, tweedeklas mavo. Bestaat dat eigenlijk nog?’

‘Geen idee.’

‘Nee, ik ook niet. We vonden elkaar leuk, meer niet, dacht ik. Ze nam mij een keer mee naar haar huis. Ze was zo’n voordeursleutelkind. Zoiets heette dat, vroeger, zo’n kind dat op jonge leeftijd al een sleutel van het huis heeft omdat beide ouders werken. Ze was m’n eerste vriendinnetje. Met haar ouders van huis, konden we vanalles uithalen. Dat was wel fijn, zeker op die leeftijd.’ 

Ze glimlachte aan de gedachte terug en de onhandigheid waarmee Linda en zij elkaar hadden betast, alles hadden ontdekt. Vooral de bekendheid dat het lichaam van het andere meisje haar bracht, het ongedwongene tussen hen in, en het gevoel van gelukzaligheid van haar eerste orgasme met een ander was nooit uit haar gedachten verdwenen. 

‘Ik was zo blij met mijn eerste liefde, en nam haar uiteraard ook mee naar mijn huis, trots als ik was. Het ouderlijk huis was altijd vol met mensen: broers, zus, vrienden, vriendinnen, buren: alles wat mens was, kwam bij ons binnenlopen. Mijn directe familie was op die momenten best aardig te noemen. Als we entre nous waren, echter, ontstond er een hiërarchie, met de onbenullige Cor als een zelfgekozen hoofd van het huishouden. Als jongste stond ik uiteraard onderaan de ladder. Zelfs de eerste tree had ik nog niet bereikt volgens hen. Ze kwamen er al snel achter dat Lin niet zomaar een schoolvriendinnetje was maar mijn vriendinnetje. En toen hoorde je het in Keulen donderen.’ Ze keek Lianne aan en zei: ‘Ik zal dit ellenlange verhaal flink inkorten en naar de crux ervan gaan: m’n zus had iets gelezen over het fenomeen corrigerende verkrachtingen. Ken je dat?’ 

Na Lianne’s knik, vervolgde ze: 

‘Ze was van mening dat ik dat ook moest ondergaan. Mijn broers waren diezelfde gedachte toegedaan. Dus toen mijn moeder op een goede dag met haar vriendinnen naar de gym ging, zoals altijd op maandagmiddag, en iedereen thuis was, diende de gelegenheid zich aan. Het jongste zusje zou een les krijgen hoe ze zich aan de gevestigde normen en waarden moest houden. Terwijl de jongens mij om de beurt verkrachtten, hield mijn zus me bij de schouders tegen het bed aangedrukt.’ 

Lianne voelde een lange zucht aan haar lippen ontsnappen en schudde zonder erbij na te denken het hoofd, maar zei niets. Ze wilde het verhaal niet onderbreken.

‘Die bijtende pijn in m’n lichaam zal ik nooit vergeten. Met dit achter de rug, gingen de anderen gewoon verder alsof er niets was gebeurd. Zo ging dat. Een paar dagen hierna moest ik ongesteld worden, maar dat gebeurde niet. Ik had de pijn, de loodzware benen, alle tekenen van een aankomende ongesteldheid, en heb veel gefietst in de hoop het op die manier op te wekken. Er gebeurde echter niets. Ten einde raad belde ik de huisarts op. Het was vrijdagmiddag. Hij was er niet maar er werd een nummer doorgegeven voor een vervangende arts. Dus die belde ik dan maar. Huilend vertelde ik hem wat er was gebeurd en dat ik nog steeds niet ongesteld was geworden en bang was. Zijn advies klonk: als het maandag nog niet over is, neem dan contact met je eigen huisarts op. Daarna hing hij op. Misschien klinkt het vreemd, maar dat was het moment waarop ik het vertrouwen in mijn medemens heb verloren.’

Er kwam een cynisch glimlachje bij haar tevoorschijn. Lianne zag de leegte in haar blik, de eenzaamheid van een kind van veertien jaar. Ze liet haar blik onveranderd toen Floor haar aankeek. 

‘Weet je: misschien zijn dat dingen die bij het leven horen. Ik weet het niet. Om eerlijk te zijn heb ik dit nooit met anderen gedeeld, een enkeling daargelaten. Ik vertel het jou louter zodat je misschien begrijpt waarom ik geen traan laat over het doodgaan van mijn familie, noch de manier waarop. Het maakt mij werkelijk geen ene moer uit. Er is nooit een “sorry” van hun kant gekomen; dat is wel het minste wat ze hadden kunnen uitbraken: sorry.’ 

Kleine papegaaitjes vlogen de bomen in, luid kwetterend, cirkelden om elkaar heen en gingen verder. Floor liet haar blik van hen naar Lianne gaan en zei:

‘Begrijp me goed: ik er al lang overheen, maar vergeten zal ik het nooit. Dat wil ik ook niet. Na het wegebben van de angsten, is dit mijn bestaansreden geworden, de reden dat niemand mij ooit meer klein zal krijgen.’

‘Je hebt dit nooit aan jouw moeder verteld?’

Nee. Dat lieve mens zou er aan onderdoor gegaan zijn. Buiten dat zou iedereen het toch ontkend hebben.’

‘Señora.’ Ximena had netjes staan wachten totdat Floor was uitgepraat en kwam dichterbij. Ze hield een tasje voor Lianne op.

‘Omdat je haar hapjes zo lekker vond’, zei Floor toen Lianne het tasje verbaasd aanpakte.

‘Ach, wat aardig. Dankjewel. Gracias.’

Ze keek in de tas en toen naar Floor, wier gezicht een vermoeide uitdrukking over zich had. Ze had een kwartier geleden al aangegeven uitgeput te zijn en dit verhaal, de herinneringen dat het terugbracht, had haar vermoeidheid alleen maar verergerd.

‘Mag ik een laatste vraag stellen?’

‘Natuurlijk.’

‘Waarom zou Vita wraak nemen op jouw familie? Voor zover ik weet, was zij hiervan niet op de hoogte.’

‘Klopt’, gaf Floor toe. ‘Maar dat is een vraag die je aan haar moet stellen.’

‘Of aan degene die ik nog moet vinden.’

‘Dat is aan jou. Weet wel dat ik Vita of die grote onbekende eeuwig dankbaar ben voor het feit dat zij of hij die klootzakkenfamilie heeft omgebracht.’

‘Ik begrijp het. Echter, ik vertegenwoordig de Nederlandse wet en sta anders tegenover het moedwillig ombrengen van mensen. Mijn persoonlijk gevoel in deze materie doet hierbij niet ter zake.’

‘De wet vertegenwoordigt helaas niet hetgeen een veertienjarige heeft moeten doorstaan. Zij werd in de steek gelaten door een arts die een eed heeft afgelegd. Bestaat daar dan geen wet voor? Het komt op mij over dat wetten bestaan om de patriarchaat in stand te houden, de status quo te behouden. Daar voelen degenen die de wetten opstellen zich het prettigst bij. Ik ben niet voor niets naar Mexico gegaan. Ook dit is een haantjesland, zoals eigenlijk alle landen, maar hier heb ik het voordeel dat ik met rust word gelaten, door zowel de overheid als de mensen.’

Ze stond op. Het gesprek was voorbij. Lianne volgde haar voorbeeld en samen liepen ze naar het hek waar ze afscheid van elkaar namen.

‘Dankjewel dat je me zo gastvrij hebt ontvangen.’

‘Ik hoop dat je de ware dader vindt, als Vita dit niet is.’ 

‘Ik ben geen rechercheur meer’, zei Lianne hoofdschuddend, ‘maar het blijft me bezig houden. Misschien zien we elkaar nog eens in de toekomst.’

‘Als je je ooit weer in mijn buurt bevindt, ben je altijd welkom.’

‘Ik zal het onthouden. Het gaat je goed.’

Het hek sloot achter Lianne. 

Aan de andere kant ervan bleef Floor een momentlang staan. De zon prikkelde haar huid. Ze liep terug naar de veranda, doorkruiste het huis en ging door naar de achterkant. Ze trok haar slippers uit en liep blootsvoets door het gras. Het was geel gekleurd vanwege het gebrek aan water. De warme zomer hield vol.

Verderop in de tuin zat een vrouw lezend in het gras, de rug leunend tegen een boom. Ze ging helemaal in het verhaal op en was zich er nauwelijks bewust van dat Floor haar naderde. Pas toen de gedempte voetstappen dichterbij kwamen, richtte ze zich op en legde het boek open op de grond. Haar korte grijs-blonde haar was inmiddels iets langer en helblond geverfd. Het schitterde in het zonlicht. Haar gezicht toonde een vertederde lach toen Floor de handen uitstak om haar omhoog te trekken.

‘Alles goed’, vroeg ze, de armen om haar vriendin heenslaand.

‘Perfect.’ 

Ze kusten elkaar. 

‘En?’

‘Het is een goed mens, die Lianne Boorman.’

‘Helemaal waar’, bevestigde Mischa.

‘Ze heeft twijfels of Vita de juiste dader is.’

‘Oh hemel, zal ze ooit met die twijfels kunnen leven?’ Ze kuste Floor nogmaals en beet haar speels in de hals. De wraak die ze voor de liefde van haar leven had kunnen uitvoeren, was haar een waar genoegen geweest. 

Vanaf het eerste moment dat ze Floor zag, daar in de bibliotheek, wachtend op Vita, was ze op slag verliefd geraakt. Een blik, een woord, een glimlach: meer was er niet nodig geweest tussen die twee. Beiden waren onmiddellijk en onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Ze gingen onder de boom zitten. Mischa pakte het boek op, schoof onderuit met haar hoofd rustend op Floor’s dijen en las verder. 

Floor genoot van de zon. Ze hield van de warmte, van het leven hier, van de vrouw die met het het hoofd op haar dijen lag. Hier in Mexico had ze de rust gevonden, waar ze heel haar leven zo naarstig naar had gezocht en pas met Mischa had leren kennen. Ze leunde haar achterhoofd tegen de boom en sloot de ogen.

De zon hing vlak boven de heg. De warme stralen kropen onder de takken van de bomen door en tekende hun beide lichamen af als lange schaduwen in het gele gras. 

Het leven was goed.

 

***